...nog een laatste keer naar het naaktstrand, het kan nu nog!
Het was zo'n dag waarop het nét warm genoeg leek. Ruim twintig graden, zonnetje erbij, in mijn hoofd was het dé perfecte afsluiter. Dus: Let’s go.
Maar zodra ik het strand opliep, wist ik eigenlijk meteen hoe laat het was.
Het waaide harder dan ik dacht. Het zonnetje was meer symbolisch aanwezig dan functioneel. En de temperatuur… tja, laten we zeggen dat ik in mijn optimisme iets te enthousiast was geweest.
Blijkbaar was ik de enige die het weer wat te rooskleurig in had geschat, er waren genoeg mensen op het strand ...dat wel ja! Het strand was vol met geklede wandelaars.
Geen naaktrecreant te bekennen. Echt He-le-maal niemand.
En toen kwam dat gevoel naar boven:
“Hmmmm, zal ik dit echt doen in mijn eentje?”, Ik durfde het niet!
Blijkbaar vind ik dat een drempel, mede-naaktlopers maken toch dat je je ‘ongezien’ voelt op één of andere manier. Een soort onuitgesproken groeps-comfort ofzo. Alsof je samen anoniem bent.
Nou ja, dan maar een geklede strandwandeling. Ook prima.
Maar eerlijk? Het wint het toch niet van de naaktvariant. :-)
Op de terugweg gebeurde er echter iets wat mijn hele twijfel in één klap relativeerde.
Ik zag een stel bij de duinrand staan. En voordat ik überhaupt kon denken:
zou je dit wel doen met al die geklede mensen?
Trokken zij hun kleren uit en renden ze juichend, met hun armen in de lucht, poedelnaakt richting de zee, midden tussen allemaal geklede strandgangers.
En ik stond daar echt vol bewondering te kijken met zo’n gevoel van:
Wauw, dát is pas vrijheid. (bijna een beetje jaloers)
Geen aarzeling, geen “wat als”, geen behoefte aan bevestiging.
Gewoon doen waar je je goed bij voelt.
Love it.Echt!