Christenen slaan de plank mis als het gaat om naaktheid. In mijn artikel duik ik in dit taboeonderwerp. Ik onderzoek de misvattingen en de voordelen van naakt zijn, en waarom naaktheid gedestigmatiseerd moet worden.
Naaktheid: een woord dat bij de gemiddelde christen een bepaalde reactie oproept. Waarschijnlijk ben je na het lezen ervan een beetje rood geworden. Misschien walgt de gedachte aan een naakt lichaam je en roept het negatieve gedachten op, of misschien vraag je je af hoe iemand met geloof naaktheid überhaupt acceptabel kan vinden. Hoe dan ook: er rust duidelijk een stigma op het onbedekte lichaam. Geloof me, ik was zelf ooit iemand die dacht dat naakt zijn onzedelijk, zondig, slecht en immoreel is. Ik ben katholiek opgevoed en kan uit eigen ervaring zeggen dat velen binnen de gemeenschap zeer vijandig staan tegenover het tonen van huid. Mijn hele leven heb ik dat nooit in twijfel getrokken, tot er onlangs iets levensveranderends gebeurde.
Vorig jaar stuitte ik op een website over recreatief naakt zijn. Misschien denk je: “Tony, wat bracht je ertoe om een naturistenwebsite te bezoeken?” Het antwoord is simpel: nieuwsgierigheid. Ik onderzocht of een christen zich met recreatieve naaktheid kan bezighouden, en zo kwam ik terecht bij de website van de American Association for Nude Recreation (AANR), de grootste naturistenorganisatie in de Verenigde Staten. Ze bestaan al meer dan 93 jaar. Tot mijn verbazing ontdekte ik dat de oprichters van deze organisatie predikanten waren! Dat zette me aan het denken: hoe kunnen godvrezende mensen deelnemen aan deze vreemde activiteit die recreatieve naaktheid heet?
Ik deed verder onderzoek en kwam terecht op een andere website: Clothes Free International. Zij hebben een sectie over naaktheid en het christendom. Ze geven voorbeelden van naaktheid in de Bijbelse geschiedenis, zoals naakte dopen, profeten die naakt waren, en het meest voor de hand liggende voorbeeld: de mensheid vóór de zondeval. Uiteindelijk ontdekte ik ook twee non-profitorganisaties: Christian Naturist of America en de Christian Naturist Association, die naakt recreëren en aanbidding met gelijkgestemde gelovigen stimuleren. De organisatoren zeggen dat niet-seksuele naaktheid en het christendom met elkaar te verenigen zijn. Dit verraste mij enorm, gezien mijn opvoeding in het geloof. Maar het wekte ook mijn interesse in deze subcultuur.
Na zorgvuldige overweging en veel gebed deed ik iets wat ik nooit had gedacht te zullen doen: ik begon naakt te zijn in de privacy van mijn eigen huis. En ik ging zelfs nog verder - ik zocht online naar het dichtstbijzijnde naaktresort bij mijn woonplaats en besloot het te ervaren. Ja, ik bezocht een naaktresort en trok me uit tussen een groep vreemden. Eerlijk gezegd was ik erg nerveus over deze beslissing. Ik wist niet wat ik kon verwachten en was bang dat ik last zou krijgen van lustvolle gedachten of mijn impulsen niet zou kunnen beheersen. Bovendien wist ik niet zeker of deze keuze in conflict was met mijn geloof.
Maar eenmaal aangekomen was iedereen zeer vriendelijk en gastvrij. Ze stelden me op mijn gemak, en na ongeveer tien minuten was ik volledig vergeten dat ik naakt was. Tot mijn verbazing had het resort zelfs een kapel voor religieuze bijeenkomsten en huwelijken. En het meest onverwachte: ik merkte dat ik geen lust ervoer en geen vrouw ongepaste blikken gunde; iets wat mij enorm verbaasde. Iedereen respecteerde de persoonlijke grenzen van anderen en behandelde elkaar met respect. Het voelde als een kleine stad, maar dan met naakte mensen, waar iedereen zichzelf kon zijn en leuke activiteiten kon doen zoals zwemmen, wandelen, tennis, volleybal en zelfs dansen. Het was een werkelijk surrealistische ervaring.
Deze ervaring heeft mijn hele kijk op het naakte lichaam volledig veranderd. Mijn hele leven voelde ik me beschaamd en verlegen om mijn kleding uit te trekken. Als iemand mij dat tien jaar geleden had gevraagd, had ik gezegd: “Nooit.” Toch heeft recreatieve naaktheid mij comfortabeler gemaakt met mijn lichaam, wat resulteerde in minder schaamte wanneer ik naakt rondloop. Het is vreemd om dit te horen uit de mond van een trouwe katholiek als ik.
Ik zeg niet dat dit voor iedereen geschikt is. Maar ik moedig alle christenen aan om hun kijk op naaktheid te heroverwegen. Het kan vreemd aanvoelen en dat is begrijpelijk, want naaktheid is sterk gestigmatiseerd in de westerse samenleving. Twee boeken, ReNude Life van auteur Jason Stern en Who Said You Were Naked? van dominee David L. Hatton, onderzoeken hoe de samenleving haar kijk op het menselijk lichaam kan herzien. De auteurs bespreken kwesties die ons begrip van naaktheid beïnvloeden. Helaas wordt het naakte lichaam vaak gelijkgesteld aan seksualiteit door de overvloed aan pornografie. Dat is zorgwekkend, omdat jongeren zo een onnatuurlijke en ongoddelijke visie op seksualiteit en het lichaam krijgen. Toch is niet alle hoop verloren: we kunnen terugnemen wat goed is. Door het lichaam vanuit een goddelijke invalshoek te bekijken, kunnen we naaktheid loskoppelen van seksualiteit.
Is er iets in de Schrift of in de catechismus dat suggereert dat simpelweg naakt zijn onzedelijk, slecht, zondig of immoreel is? Nee. Wat telt, is de intentie achter de naaktheid. Het grootste deel van het stigma rondom naaktheid komt voort uit puriteinse gebruiken die vooral in de Verenigde Staten zijn ontstaan.
Zelfs in het Vaticaan staan standbeelden van naakte mensen. Als naaktheid werkelijk een probleem zou zijn, is het onwaarschijnlijk dat pausen zulke beelden in het openbaar zouden toestaan. De onlangs heilig verklaarde paus Johannes Paulus II sprak zelfs over het naakte lichaam in zijn boek Liefde en Verantwoordelijkheid. Zijn woorden waren:
“Het menselijk lichaam kan naakt en onbedekt blijven en toch zijn pracht en schoonheid volledig behouden. Naaktheid als zodanig mag niet worden gelijkgesteld met lichamelijke schaamteloosheid. Onzedelijkheid is alleen aanwezig wanneer naaktheid een negatieve rol speelt ten opzichte van de waarde van de persoon.”
Als iemand onzedelijk kan zijn terwijl hij gekleed is, kan iemand ook zedig zijn terwijl hij ongekleed is. Dat is een onweerlegbaar feit.
Maar wat als ik je vertel dat er voordelen zijn aan niet-seksuele, sociale naaktheid? Volgens een artikel in het vakblad PubMed, geschreven door psycholoog Keon West, hebben mensen die aan sociale naaktheid doen vaak een positiever lichaamsbeeld en minder sociale lichaamsangst dan mensen die dat niet doen. Ze zijn ook beter in staat om het lichaam niet langer als een seksuele prikkel te zien, wat betekent dat ze minder snel seksueel opgewonden of wellustig worden bij het zien van een naakt persoon. Een andere psycholoog, Justin Lehmiller, bevestigde dezelfde voordelen in een artikel in Psychology Today, zoals een sterker lichaamspositivisme en meer respect voor het lichaam van anderen. Daarnaast zorgt extra blootstelling aan de zon voor voldoende aanmaak van vitamine D.
Iedereen wordt naakt geboren. Als kinderen zwommen we naakt en omarmden we onze natuurlijke staat zonder schaamte. Historisch gezien vonden dopen naakt plaats, als symbool van zuiverheid en vernieuwing. In veel culturen is volledige of gedeeltelijke naaktheid heel normaal en staat het voor respect en comfort rondom het lichaam. Er bestaan zelfs christelijke gemeenschappen die naakt aanbidden, wat mij het meest verraste. Auteurs als Jason Stern en David L. Hatton onderzoeken hoe christendom en naaktheid naast elkaar kunnen bestaan. Een bekende christelijke schrijfster, Justine Hudson, pleit openlijk voor naturisme en zegt:
“Het gaat erom de laag van schaamte, angst en onzekerheid af te werpen als het om ons lichaam gaat.”
Of je nu katholiek, protestant of orthodox bent: het is belangrijk om ons denken over naaktheid opnieuw te vormen. En als dat betekent dat je in een veilige omgeving naakt bent met anderen, dan moedig ik dat aan. Maak er desnoods een goed voornemen van voor het nieuwe jaar of een item op je bucketlist. Je leven zal er positief door veranderen. Het mijne in ieder geval wel.
N.B. Deze blog is een vertaling van een oorspronkelijk Engelstalig artikel van Tony.
