... zonder te weten dat het zelfs maar bestond.
Het voelde van begin af aan geweldig.
Op vakantie in Spanje aan de Middellandse Zee, ten zuiden van Cambrils, wat toen nog geheel niet toeristisch was, hadden we een camping gevonden. Heerlijk direct aan het strand en genieten dus van hele dagen in een zwembroekje op de textielcamping op het strand, in de branding en in zee.
Ik was altijd erg vroeg wakker, tot ergernis van mijn ouders en broer, omdat ik vaak iedereen dan wakker maakte. Na enkele dagen met ochtendtrammelant in de tent gaf mijn moeder aan: sta dan stilletjes op en ga maar naar het strand spelen en zwemmen, maar laat verder iedereen met rust. Aldus geschiedde.
De eerste dagen vermaakte ik me prima zo op het strand, wat schelpen zoeken, wat met zand spelen en zwemmen, spelen met de golven in de branding, genieten. Na een paar dagen kwam het idee, er was toch nooit iemand, om mijn zwembroekje uit te doen in zee, een spannende ervaring, maar het voelde wel erg lekker zo bloot. Vanaf dan iedere dag wat langer bloot in zee. Waarom ik dat deed? Het voelde gewoon lekkerder.
Na een paar dagen waagde ik het erop: zwembroekje uit naast een bootje op het strand en helemaal naakt het water in. Angstig rondkijkend dat ik niet betrapt werd, dat er niemand aan zou komen. In de verte was nog iemand op het strand, maar die kon op die afstand niets zien. Na het zwemmen af en toe even in het opkomende zonnetje naakt opdrogen. Geweldig. De dagen erna deed ik gewoon ergens op het strand al mijn zwembroekje uit en liep stoer en steeds vrijer naakt over het strand naar de zee om te zwemmen. Een geweldige ervaring, een kick steeds weer om bloot te zijn en er kwam toch nooit iemand zo vroeg op het strand. Puur bloot genieten. Maar …
Na een weekje ging het fout. Naaktzwemmend kwam er een man het strand opgelopen en ging ergens rustig zitten op amper 50 meter van mijn handdoek en zwembroekje. En daar lag ik dus naakt in de zee. Wachtend, maar de man bleef zitten. Op een bepaald moment zie ik in de verte meer mensen het strand op komen die gaan zwemmen, het wordt drukker. Ik moet er een keer uit… ik zwem liggend in het water naar de branding, op het laatste moment sta ik op, handen voor mijn piemeltje. Maar de man kijkt en ziet het al. Ik snel naar mijn zwembroekje en trek deze aan. De man kijkt, maar zegt niets. Ik loop maar snel weg naar de camping terug. Geschrokken, als hij het mijn ouders vertelt….
De dagen erna herhaalt zich dit, er wordt niets gezegd, en ik krijg nergens op mijn donder. Iedere dag word ik vrijer en uiteindelijk loop ik zonder schroom en, zonder mijn piemeltje te bedekken, naar mijn zwembroekje terwijl die man daar zit te kijken. Trots ben ik eigenlijk steeds meer dat ik dat durf. De man kijkt alleen.
Op het einde van de vakantie zo vrij als een vogel, loop ik naakt over het strand en zwem ik naakt in de Middellandse zee, speel naakt in de branding met de golven, wat een gevoel van vrijheid. Ondanks die kijkende man, iedere ochtend.
Op reis naar huis mijmer ik over dit ultieme naakte genieten. Hoe kan ik dat vrije gevoel vaker beleven?







