... brengt bodypainting naar naturistencampings in heel Frankrijk; niet om het lichaam te bedekken, maar om er een dialoog mee aan te gaan.
Het begon bij Club du Soleil de l’Essonne in Île-de-France, de eerste locatie die mij verwelkomde. In de afgelopen tien jaar is het project gestaag gegroeid en heeft het meer dan een dozijn naturistencentra bezocht, waaronder Euronat, La Genèse, L’Églantière, Bélézy en Héliomonde, met nieuwe locaties gepland voor 2026, waaronder La Chiappa op Corsica.
Stiften, geen penselen
Mijn aanpak wijkt fundamenteel af van traditionele bodypainting. Waar de meeste bodypainters werken met penselen en sponzen om het lichaam volledig te bedekken - met illusies, dierenfiguren of trompe-l'œil-effecten - werk ik uitsluitend met Posca-stiften. Deze fijne, niet-giftige markers zijn bedoeld voor lijnen, symbolen en detail, niet voor grote kleurvlakken, en ze bedekken de huid nooit volledig.
Dit verschil bepaalt de hele filosofie van mijn project. In plaats van het lichaam onder verf te “wissen”, laat Symbiose de persoon zichtbaar. Mijn ontwerpen volgen de vormen, kleuren en aanwezigheid van ieder individu. Niets figuratiefs, niets generieks: het doel is dat de persoonlijkheid en natuurlijke vorm van het model centraal blijven staan. De tekening dient de persoon, nooit andersom.
Hoe een sessie verloopt
Bij aankomst op een naturistenterrein zet ik een stand op in een zichtbare, drukbezochte zone die in overleg met de camping wordt gekozen, met foto’s, teksten en een massagetafel. Binnen enkele dagen verspreidt het nieuws zich vanzelf via het activiteitenprogramma en de aankondigingen van de camping.
De sessies beginnen met de deelnemer liggend, terwijl het ontwerp geleidelijk vorm krijgt. Zodra het schilderen klaar is, verplaatsen we ons naar een natuurlijke buitenlocatie voor een fotoshoot, die ik zelf verzorg om de beelden trouw te laten blijven aan het artistieke concept. Na de sessie ondertekent elke deelnemer een toestemmingsformulier met eventuele beperkingen - anonimiteit, geen zichtbaarheid van het gezicht - en ontvangt de beelden via een beveiligde privélink.
Deelname is volledig vrijwillig. Modellen bepalen zelf de ontwerpen en kleuren en kunnen kiezen om anoniem te blijven. Niets wordt opgelegd.
Elk lichaam, elke leeftijd
Een van de meest bijzondere aspecten van Symbiose is de radicale inclusiviteit. Mijn stand is open voor iedereen, ongeacht leeftijd of lichaamsvorm. Individuen, koppels, gezinnen en zelfs kinderen, die soms meer aanwezig zijn dan volwassenen. Een moeder-dochter sessie kan bijvoorbeeld verbonden worden door een gedeeld motief over beide lichamen.
Elke deelnemer is nooit een object, maar een actief onderdeel van het proces. Een blik of houding kan het ontwerp volledig veranderen. Mijn werk evolueert op basis van de persoon die ik schilder. Geen enkele sessie is hetzelfde; geen enkel motief wordt exact herhaald.
Toch merk ik dat er zelfs in naturistische omgevingen nog zelfcensuur bestaat. Oudere bezoekers, mensen met een voller lichaam of mensen met zichtbare sporen van het leven blijven vaak op afstand kijken, ervan overtuigd dat het project “niet voor hen is”. Die aanname doorbreken is een van de stille doelen van Symbiose.
Het leven van het project
Ik kies ervoor om niet door campings betaald te worden, zodat ik volledige artistieke vrijheid behoud. Het project wordt volledig door de community gedragen: donaties dekken mijn materiaal en reiskosten, terwijl de resorts accommodatie voorzien. Via een Ko-fi-pagina krijgen donateurs elke maandag toegang tot een nieuwe fotosessie.
De weg was niet altijd eenvoudig: socialmediacensuur, een Instagram-account dat zonder waarschuwing werd verwijderd en incidentele slechte intenties hebben de zichtbaarheid soms bemoeilijkt. Maar de positieve ervaringen wegen ruimschoots zwaarder, en voor elk probleem zijn er vele momenten van verbinding en persoonlijke groei in de plaats gekomen.
Na meer dan tien jaar vertoont Symbiose geen tekenen van stoppen. Mijn winters besteed ik aan het bewerken van duizenden beelden van de vorige zomer en het zoeken naar nieuwe locaties. Deze kunst leeft, geworteld in menselijk contact en juist daarom kan ze niet vervangen worden.
